چگونه درمان چند مرحله ای هوا از آلودگی میکروبی در تولید مواد غذایی جلوگیری می کند

چرا خلوص هوا یک متغیر ایمنی مواد غذایی است، نه یک فکر بعدی؟

هوای فشرده به ندرت در چک لیست ممیزی ایمنی مواد غذایی به همان شکلی که فهرست منابع مواد خام یا گزارش های بهداشتی ظاهر می شود ظاهر می شود، با این حال، تقریباً بیش از هر ابزار دیگری در یک طبقه فرآوری، محصول را مستقیماً لمس می کند. هوا قبل از پر شدن در داخل بطری ها دمیده می شود، برای انتقال پودر از طریق لوله کشی استفاده می شود، برای کنترل بافت به خمیر تزریق می شود و در طول بسته بندی مستقیماً روی سطوح در معرض محصول اعمال می شود. وقتی هوا حامل ذرات روغنی، ذرات زنگ زده یا رطوبت متراکم شده مملو از باکتری است، مسیر آلودگی به اندازه یک دست شسته نشده یا یک تسمه نقاله کثیف واقعی است.

چالش این است که آلودگی هوای فشرده در طول عملیات عادی نامرئی است. یک اتاق کمپرسور می‌تواند بدون لکه به نظر برسد در حالی که هوای خروجی از آن دارای ذرات ذرات، بخار روغن و محتوای آب است که اگر روی میز فولادی ضد زنگ قابل مشاهده باشند هرگز قابل تحمل نیستند. دقیقاً به همین دلیل است که سازمان‌های استاندارد سیستم‌های طبقه‌بندی کمی را برای کیفیت هوای فشرده ساخته‌اند، و چرا پردازنده‌هایی که محصول در معرض یا بلعیده شده را مدیریت می‌کنند، به طور فزاینده‌ای با تجهیزات تصفیه هوا به‌عنوان یک نقطه کنترل به‌جای یک ابزار پس‌زمینه برخورد می‌کنند.

بخشی از دلیل نادیده گرفته شدن هوای فشرده سازمانی است. سیستم‌های شهری معمولاً متعلق به تیم‌های تعمیر و نگهداری یا مهندسی هستند، در حالی که مالکیت ایمنی مواد غذایی با تضمین کیفیت همراه است. بدون چک لیست مشترکی که این دو را به هم متصل می کند، ارتقاء کمپرسور می تواند بدون ارزیابی مجدد اینکه آیا قطار فیلتراسیون موجود هنوز برای نرخ جریان جدید کافی است یا خیر، یا یک خط محصول جدید می تواند به یک کارخانه اضافه شود بدون اینکه کسی بررسی کند که آیا هوای تغذیه شده با آن کلاس خلوص مورد نیاز برای آن کاربرد خاص را برآورده می کند یا خیر، انجام شود. بستن این شکاف معمولاً نیازمند یک مشخصات کیفی هوای مستند است که هر دو تیم به آن ارجاع می دهند، نه اینکه تصمیمات مربوط به تصفیه هوا را به هر بخشی که ابتدا متوجه مشکل می شود واگذار کنند.